Oyun, Pinima isminde, demokrasiyle yönetilen kendine özgür bir ülkede geçiyor. Ülkenin başkanını oynuyorum. İki partili döneme geçilen oyunda, her iki partinin de başkanı benim. Bir sokak piyanistinin çaldığı şarkıdaki notaların yasaklandığına tanık oluyoruz oyunda ve bu noktadan itibaren piyanist öfkesini çaldığı şarkılarla gösteriyor. Ayrıca piyanist, ülkede olup bitenleri sosyal medya ve oyunun web adresinden paylaşıyor. Oyuna girdiğiniz andan itibaren bu ülkeyi tecrübe ediyorsunuz. Seyircinin bir kısmı ayakta, bir kısmı tribünde izliyor. “Gösteriyi mi izlesem, oyunculara mı katılsam, yoksa yanımdaki adamla mı uğraşsam?” diye düşünüyorsunuz. Oyunda yapmak istediğim, izleyiciye tıpkı rock konserinde ya da mitingde olduğu gibi bir deneyim yaşatmak.
Gösteri boyunca akıllı telefonlarınızı kullanabiliyorsunuz. İzleyiciler yani Pinima halkı, Ustream, Twitter ve Facebook’ta kendi içeriğini oluşturabiliyor, oyunun içinde yeni bir oyun başlatarak, başrole geçiyor. Böylece “Mi Minör” sadece oyunun oynandığı alanda değil, dijital medya üzerinden dünyanın her yerinden canlı olarak takip edilebiliyor. Piyanist seyirciyle birlikte, sosyal medya üzerinden de bir sürü seyirciyle, dijital oyuncuyla ilişki kurarak Pinima’da olup bitenleri dünyaya yaymaya ve seyirciye de gerçekten olup bitenleri göstermeye davet ediyor. Dijital seyirciler de isterlerse sosyal medya aracılığı ile oyuna katılabiliyor ya da sadece olanları seyretmeyi tercih edebiliyor. Oyundaki piyanistin, müzisyenlerin ve ona eşlik eden ergenlerin de Ustream kanalı var. Buradan, oyun anında izlenebiliyor ama aynı zamanda daha önce çekilmiş videolara da gidebiliyorsunuz.
Yaklaşık 20 dakika canlı bağlanıyoruz. Aslında risk değil. Tamamını da canlı yayınlayabiliriz. Orada olmakla, onu dijital izlemek arasında bir fark var. Ne olursa olsun, o yayınları yaparken temel noktamız aslında seyircinin tepkilerini görmek ve göstermek.
Biz seyircinin seçimlerinin, tahmininden çok daha etkili olduğunu görmesini istiyoruz. Hepimizin sorumluluklarımızı alma vaktinin geldiğini ve kendilerinden başka kurtarıcılarının olmadığını anlatmaya çağırıyoruz.
Herkesle birlikte prova yaptık. Evde de sürekli metin ve diğer projeler üzerine fikir yürüttük.
Tiyatro salonunun içi boşaltılmamışsa, o salonlarda oynama imkanımız yok. Ancak ben oyunu en baştan basketbol sahasında oynanmak üzere tasarladım.
Uzun zamandır “Heberler” projesi dışında bir dizi çalışmasında yer almıyorsunuz. Bu bir tercih mi?
Son altı yıldır bir dizide oynamadım. Bu süre zarfında hep içinde olmak istediğim işler yaptım ve dizi yapmaya vaktim olmadı. Yaptığım işleri dizi tekliflerine tercih ettim.
Aslında sözünü ettiğiniz genç oyuncuların çoğu bir dizide oynamadan ya da bir dizi ile yıldızı parlamadan önce de tiyatroda oynuyor ama o sırada tanınmadıkları için dikkat çekmiyor. Bu sadece genç oyuncular için değil birçok usta oyuncu için de geçerli. Yıllarca tiyatroda oynamış oyuncular dizi ile tanınmaya başladıktan sonra kitleler onları tanımaya başlıyor. Bu oyunculuk mesleğinde sık yaşanan bir durumdur. Sonuçta tiyatronun seyirci kitlesinin televizyon ya da sinema kadar büyük bir genişlikte olma imkanı yok. Genel olarak genç oyuncuların önce dizilerde oynayayım, sonra tiyatroda oynarım diye bir yol seçtiklerini düşünmüyorum.
Geçici bir dönem olduğunu düşünmüyorum. Oyuncu kendisine iş teklif edilen bir çalışandır ve gelen teklifleri değerlendirir. Tiyatro da gelen teklifler arasında tercih ettiğimiz ve içinde bulunmak istediğimiz bir alan. Tiyatrolar ayakta durduğu sürece oyuncular tercihleri doğrultusunda tiyatro sahnesinde olmaya devam edecekler.
Ben yıllardır “oyun” kavramı ile ilgileniyorum. Benim için oyun oynamak, oyun kurmak, bir oyunun oynanmasına neden olmak çok keyifli. Oyunun canlı olarak var olabildiği yer de tiyatro. Tiyatro ile esas amacım “oyun” oynamak.