Ece Sipahioğlu, İstanbul ve Roma arasında kurduğu bağdan şehirlerle yaşanan aşklara, sanatın kişisel dünyamızdaki yerinden estetik algısına uzanan soruları yanıtlıyor. Şehirleri, sanatı ve hayatı kendi perspektifinden yorumladığı bu röportajda, tutkularının izini sürüyor.
Röportaj: Ali Daruga Çalışkan
İstanbul mu, Roma mı? Hangisi daha baştan çıkarıcı?
Roma ve İstanbul çok benzer hislerde şehirler benim için. (Roma güzelliğiyle Avrupa’nın İstanbul’u bence.) İkisi de kazdıkça tarih çıkan, uygarlıkların başkentleri olmuş, suyun içinden aktığı, romantik şehirler. Ama ikisinde olduğum kişiler çok farklı. İstanbul sevdiğim insanları barındırıyor, Roma ise sevdiğim ortamları (settingleri). Biri geldiğim, diğeri gittiğim şehir. İstanbul’da daha köklü ve sevgi dolu hissediyorum; Roma’da romantik, heyecanlı ve ihtimallerle dolu. Şu anki ben için Roma.
Bir şehirle aşk yaşanır mı?
Şehirlerle aşk kesin yaşanır, hele bir de yalnız seyahat ediyorsan… Bir şehri tanımanın heyecanı, ilişkilerdeki flört dönemi gibi çok tutkulu. Sonra, aşkta olduğu gibi, o ilk heyecanlar geçtikten sonra ancak gerçekten uyumluysan o şehirle, ilişki uzun dönemli bir sevgiye dönüşebiliyor.
Sanatta sizi en çok ne tahrik eder?
İnsanların tutkuyla adandığı her iş beni oldum olası çok etkiledi. Sanat bunun en kolay gözlenebildiği alan, çünkü sanatçının kalbine çok yakın, oldukça kişisel bir yerlerden geliyor. Sanat eseri de çoğu zaman sanatçının dünyasına bir kapı gibi açılıyor. Sanatla çalışmanın beni en tatmin eden tarafı, insanların o tutkusuna dahil olabilmek.
Hayatın bir sergi olsa nasıl görünürdü?
Tarihi bir binanın bir odasındayız. Odanın ortasındaki masada bir plakçalar, en sevdiğim albümler dönüyor. Topladığım eski fotoğraflar masaya dağılmış. Duvarlara, sevdiğim yerleri ve insanları çektiğim videolar yansıtılıyor. Etrafta eriyen mumlar var; oda tütün, vanilya ve portakal çiçeği kokuyor. Seyirci, yumuşak ve rahat bir koltuğa oturup sadece bu odada zaman geçirmeye davet ediliyor. Sergi çıkışı biri görevlendirilmiş, çıkmadan size şaka yapıyor.
Bir sanat eserini hiç kıskandınız mı?
Of, çok kere… Eseri değil de daha çok sanatçıları kıskandım. “Bunun çıktığı zihin nasıl bir zihin?” diye düşündüm. Bu kıskançlık bende daha çok “Bu kişiyle arkadaş olmalıyım.” hissine dönüşüyor.
Roma’dan İstanbul’a neyi çalmak isterdiniz?
Ne kadar zaman zaman sinirlendirse de beni, “dolce vita” mentalitesini sanırım. İstanbul durmanın çok zor olduğu bir şehir. İtalyanların hayattan keyif alma sakinliğini getirmek isterdim. Bar kültürünü çalmak isterdim… Sarhoş olmak için değil; iş çıkışı dahi olsa şık giyinip, sokaklarda oturup, uzun uzun sohbet etmelerini… İstanbullulara biraz durabilmek çok iyi gelirdi.
Sanat dünyasının en büyük yalanı ne?
Sanattan keyif almak için sanattan anlamak gerektiği… Çok büyük bir yalan.
Bir eseri unutulmaz kılan şey güzelliği mi, yarattığı huzursuzluk mu?
Bir eseri unutulmaz kılan, sana kişisel bir yerden ne kadar dokunduğu bence. İster güzellikle ister huzursuzlukla olsun. Bu yüzden de sanattan keyif almak için sanat bilirkişisi olmaya gerek yok bence.
İstanbul’da kaybolmayı en sevdiğiniz yer neresi?
Keşke kaybolmak mümkün olsa… Her yerini ezbere bildiğim mahallem Cihangir, Beyoğlu tarafları.
Bir sanat eserinin önünde bütün bir gece geçirecek olsaydınız, hangi sanat eseri olurdu?
Beni bir gece Vatikan Müzelerine kapatın. Eğer hayalimin sınırı yoksa, Vatikan kütüphanelerine de bir anahtar verin. Sabaha kadar yere yatıp Michelangelo’nun devasa fresklerini izleyebilirim.