29 yaşında, Nişantaşı Hüsrev Gerede’de yaşayan, ülkenin en çok satan kadın dergisi Clarissa’nın yayın yönetmeni. Oyuncu bir sevgilisi var. Adı Sinan. En yakın arkadaşı Erdo, çok ünlü bir modacı. Sosyelit tabir edebileceğimiz, ancak derinlere inildiğinde tam bir Türk kızı Bilun. İstanbul’da Suadiye’de doğup büyümüş ancak son 10 yıldır Nişantaşı’nda yaşıyor. Cadde kızlığından Nişantaşı kızlığına terfi etmiş anlayacağınız. Anne-babası avukat, iyi bir aileden geliyor ancak cemiyetten değil.
Bana sorarsan, Türk kızlarının tamamını anlatıyor. Bilun’un işi benim eski işime benziyor, evet. Ancak karakteri bambaşka. Bu kitapta en iyi bildiğim dünyayı, hiç çekinmeden ti’ye aldım diyebiliriz. Hepimiz bu ormanda yaşıyor, bir biçimde etkileniyor ve kurtlardan kaçmak için kendimizi timsahlara yem ediyoruz bazen. Hepimizin hikayesi komik, salak. Benim de salak hikayelerim var… Galiba en çok kendini akıllı zannederken büyük salaklıklar yaşayan kadın olma kısmı beni anlatıyor bu kitabın.
Eğer, Chick-lit bir kitaptan söz edeceksek, Türkiye’nin Manhattan’ı, Upper East Side’ı bence kesinlikle Nişantaşı. Dolayısıyla hikayenin burada geçmemesi için hiçbir neden yoktu. Ayrıca burası benim yıllardır yaşadığım, üniversiteyi okuduğum semt.
Nişantaşı kızları, ailelerinden ayrı yaşayan, ayakları üzerinde duran, çalışan, üreten, iyi kariyer sahibi, giyinmeyi, flört etmeyi bilen, rahat kızlar. Kesinlikle paçoz değiller. Kendi kuralları, kendilerine saygıları var. Bu mahallede yaşayıp da iyi bir işi ya da kariyeri olmayan kız bulmak zordur. Aileden Nişantaşılı olanlar semti yavaş yavaş terk etti artık.
Teşvikiye’de oturuyorum. Çay-kahve içmek için Gedikli ya da House Cafe’ye uğrarım. Arkadaşlarımla bir şeyler içeceksem Atiye Sokak’ta ya da Abdi İpekçi’de vakit geçiririm. Nadiren de olsa Corridor’a inerim. Onun haricinde gözden kaybolmak ve yazmak istediğim zamanlarda sığındığım minik mekanlarım var. Mesela üniversiteden beri Tribeca’ya ya da All Sports’a giderim ara ara. Bana nostaljik geliyor o mekanlar. Alışveriş için City’s en büyük kurtarıcım. Onun haricinde mahalledeki minik butiklere de bayılıyorum.
Sosyalleşmek için özel bir çaba sarf etmek gerekmiyor bu mahallede. Dışarı çıkmanız yeterli. Salomanje, üniversiteden beri en sevdiğim yerlerden biri. Didem’in işlettiği dönemden sonra ciddi bir ivme kazandı ve insan kalitesi olarak hala aynı çizgide. İnsan görmek istiyorsam Salomanje’de sol ön masada oturup çalışıyorum. Neredeyse 15-20 arkadaş bir ada parselin içinde oturuyoruz. Dışarı çıkan birbirine haber veriyor ve buluşuyoruz. Mekan çok fark etmiyor. İyi servis ve iyi yemek yeterli. Başiktaş Evlendirme Dairesi’nin yanındaki Cake House bu aralar favorim mesela. Nişantaşı’na çıkıp kalabalığa girmek istemiyorsam, aşağı inip orada komşularımla çay-kahve içiyorum.