Galeri Artnext İstanbul”un her metrekaresi sanat kokan ortamında buluşuyoruz Kağan Toros’la. Röportaj yapmanın en güzel yönlerinden birisi hazırladığınız sorulara sadık kalmayıp söyleşi kayığının sizi başka kıyılara da sürüklemesine izin vermek. Bu sayede Toros’un “Örs Kafalı Kadınlar” serisinden yola çıkıp genç bir heykeltıraş olarak sanatla ilgili hayallerine demir atıyoruz. Görüyorum ki Kağan Toros’un gerçekten de sanat adına yapacağı çok şey var.
Siz bu konuyu böyle sorduğunuzda aslında bunun üzerine çok düşünmediğimi fark ettim. Bir erkek büyüyor, buluğ çağını atlatıyor ve fiziksel olarak kadınlardan daha kuvvetli olduğunu o zaman anlıyor. Şakalaşırken ya da oyun oynadıkları sıralarda fark edebiliyor ve “Ben güçlüyüm” demeye başlıyor. Ben de benzer şekilde fark ettim ve bu güç bende kadınları korumaya dönük bir davranış biçimi geliştirdi.
Kadınlar yaşardıkları acılar nedeniyle bir yerden sonra belli bir bilince ulaşıyor. Fiziksel olmasa da ruhani açıdan güçleniyorlar. Bacakların duruşuyla direncini gösteren ve ayakta durabilen kadının gücünü, ellerin biçimiyle de kadının sosyal hayata katılımdan vazgeçmediğini göstermeye çalıştım.
Sosyal sorumluluk projeleri hep dikkatimi çekiyor. Bu sadece kadınlarla ilgili de olmayabilir. Tüm eziyet gören ihtiyaç duyan insanlara yönelik bir şeyler yapılabilir. Tabii ki böyle konularda işbirliğine açığım ancak henüz ortak bir iş söz konusu değil. Bu sergimizden elde ettiğimiz gelirin bir kısmını Artvin’de ihtiyacı olan bir çocuğa yolladık. Elimizden gelen buydu. Birisine yardım etmek istiyordum ve ettim. Umarım ilerde gelirini yardım derneklerine aktarabileceğimiz büyüklükte bir sergi oluşumunun içinde olabilirim.
Örneğin taş ve ahşapla çalışan sanatçılar daha prensipli işler çıkarıyor. Belli bir kütle olur, taş işleyen adam ya da kadın, o kütlenin dışına çıkamaz. Benim öyle bir prensibim yok. Bu konuda katı bir insan değilim. Genelde çamurdan ve metalden yaparım heykellerimi. Bu şekilde formu heykelin bitimine doğru her zaman değiştirme imkânım oluyor. Zira taşı yontan kişi daha çok eskizine, kalıplara bağlı kalır. Sorunun ikinci kısmına da cevabım “Evet” olur. Malzeme seçimim de hayata bakış açımla örtüşüyor. Bazı konularda sert olabilirim ama burada duyguları anlatıyoruz. Tamamen değişkendir duygu. Heykel de bir günde bitmeyen bir şey. Bu nedenle bugün başka, iki gün sonra başka bir şey hissediyorumdur. Bu duygu durumu da kullandığım malzemeler sayesinde heykele yansıyabiliyor. Elbette yapılan form ve belli bir felsefe var, o doğrultuda gidiyor. Ancak küçük değişiklikler olabiliyor. Bazen hiçbir şey düşünmeden de bir heykele başlayabiliyorum.