SALT’tan içeri adımımı attığım anda beni şezlonglar karşıladı. Renkli şezlongların yanı başında Büyükada, Ayvalık, Çanakkale, Bozcaada, Fethiye, Marmaris ve daha pek çok yazlık bölgeye ait gazete kupürleri vardı. Tabii haberler yıllar öncesine dayanıyordu: “Dünyanın En Güneşli Kıyıları”, “Süreyya Plajı Maltepe”, “Büyükada’nın Plajlarında”, “Yaz, Deniz ve Kadın”, “Senelik Tatilinizi Memleketin Neresinde Geçirebilirsiniz?” Başlıklar böyle uzayıp gidiyordu. Birçok kişi gibi yazları tatile çıkmayı çok seven biri olarak kupürlerde adı geçen yazlık yerlere baktığımda çoğunda anılarım olduğunu fark ettim. Büyükada’da çocukluğum geçmişti, orada büyümüş, genç kızlığımı orada yaşamıştım. Çanakkale ve Ayvalık’a ilk defa geçen yıl adım atmış ve Ege’nin kuzey kıyılarının da büyülü olduğunu görmüştüm. Bozcaada’da bisikletle adayı gezmiş, o buz gibi suyun içine girmeyi başarmıştım. Fethiye’ye her gidişimde mavi yolculuğun büyüsüne tekrar kapılır ve orada yaşamak istediğime karar verir dururum. Marmaris ise artık unutulmayacak bir yazlık bölgesi benim için…
Hayallere daldım, geri dönemiyorum yine. O anda Refik Halid Karay’ın “Yazlığa Gitmeyenlerin Psikolojisi” isimli yazısıyla karşılaşıyorum. Gerçek hayata dönmeme yardımcı oluyor. Şöyle diyor Halid Karay: “Sokaklarda insanları teker teker görebilirsiniz; kimse tarafından kakılmadan vitrinleri uzun uzun seyredebilirsiniz; o zamana kadar farkına varmadığınız birçok şeyle oyalanabilir ve semtteki esnafla lafa dalabilirsiniz. En mühim nokta şehirle aranızda bir benimseme hasıl olmasıdır; buna bir “benimseşme” de diyebiliriz. Karşılıklı anlaşma, birbirini yakından tanıma, benlikleri birleştirme. Adeta o size “benim vefalı, sadık hemşerim! der; siz de ona “ayrılamadığım sevgili!” diye hitap edersiniz.”
Şimdi hâlâ İstanbul’la böyle aşk yaşayan kimseler var mı merak ediyorum: Bestekârlar, şairler, balıkçılar, manavlar, güler yüzlü taksi şoförleri, büyük iş adamları, sosyetik kadınlar… İstanbul’da yaz mevsimini yaşarken ona ayrılamadığı sevgilisi gözüyle bakan birileri var mıdır? Yoksa suni midir her şey? İstanbul’dan kaçan kurtulur mu?
Aslına bakarsanız artık İstanbul’dan kaçmak da yetmiyor. Ege sahillerindeki yazlık bölgeler yerine Yunan adalarına kaçılıyor. Bunun sebebi “YAZLIK: Şehirlinin Kolonisi” sergisinde çok güzel açıklanmış. 1950’li yıllarla birlikte yazlık konseptinin toplu konutlara dönüşmeye başlandığından bahsediliyor. 1980’lerde ise ülkemiz kıyılarının “yap-sat”a teslim edildiği belirtiliyor. Tüm bunlar örneklerle açıklanmış. Bir Yunan adasına gidip, eski yapıların varlığına bakarak büyülenmemiz de pek anormal değil aslında. Belki dünyanın pek çok yerinde bulunmayan doğal güzelliklere sahip sahil kasabalarımızı beton yığınlarıyla doldurmasaydık, İstanbul’dan kaçmak bizim için yeterli olacaktı.
Hayır, yaz henüz bitmedi. Hâlâ içimizi ısıtan bir güneş var. “İçimiz kararmasın” derken, “Yazlıkçılar” dizisiyle karşılaşıyorum. 1993 yılında TRT 1’de ve ardından Star TV’de yaz akşamları her pazar yayınlanmış, bir komedi-macera-aile dizisi. Kendimi kaptırıyorum ve yarım saat boyunca gülüyorum. Hem geçmişe yolculuk ediyorum hem de hâlâ yazı yaşıyorum. Siz de yazdan kopamadıysanız doğru adres SALT Beyoğlu. Keyifli bir gün geçirmek, ülkemizin yazlık beldelerinde olup biten gerçeklerin farkına varmak istiyorsanız 16 Kasım’a kadar SALT’a uğramanızı tavsiye ederim. En üst kattaki Robinson Crusoe kitabevine girmeyi de ihmal etmeyin…
