Yeldeğirmeni’ndeki atölyelerinde çalışıyor. Sabahtan akşama kadar geçirdiği bir günü “Pazar günü gibi geçiyor. Geçimimi ders vererek kazanıyorum. Haftanın bir ya da iki günü ders veriyorum. Moda’da yaşıyorum. Saat 08.00-08.30 gibi kalkarım. Evde vakit geçirdikten sonra buraya gelip çalışıyorum. Komşularımız geliyor, ben onlara gidiyorum” cümleleriyle özetliyor.
Sevil Tunaboylu fotoğraf sanatıyla da yakından ilgili. Tunaboylu fotoğrafla ilişkisini şöyle dile getiriyor: “Liseden beri fotoğraf çekiyordum zaten. Mimar Sinan’dan mezun olduktan sonra bocaladım biraz. İtalya’ya gittim, dil öğrendim ve ‘Görüntü yönetmenliği mi okusam?’ diye bir düşünceye kapıldım. Okula da kabul edildim ama İtalya bana vize vermedi, burada kaldım. Sonra resim yerine başka bir alan üstüne yüksek lisans yapmak istedim ve fotoğraf bölümüne girdim Marmara Üniversitesi’nde. Fakat mezun olmadım. Fotoğraf çekmek işimin bir parçası olmaya devam ediyor tabii.”
Anılarımdan yola çıktığım ve bazı toplumsal sorunlara ulaştığım bir sergiydi. Yine biriktiriyorum ama daha yakın geçmişle ilgili bir şecere tutuyorum şimdi. Bazen malzeme avına çıkıyorum; Tahtakale ve sahaflarda dolaşıyorum. Bazen fotoğraf çekiyorum onun üzerinden çalışıyorum.”
SADECE PAZARA KATKISI VAR
Contemporary İstanbul ile ilgili düşüncelerini sorduğumuzda cevabı gecikmiyor Tunaboylu’nun: “Contemporary İstanbul bana özel bir şey hissettirmiyor. Zaten bu fuar için özel bir iş de yapmadım. Perdesiz adlı işimi sergileyeceğim; geçtiğimiz Haziran’da Elif Gül Tirben’in küratörlüğünde yine Sanatorium’da sergilenmişti. ” Tunaboylu’nun Contemporary İstanbul’a çok da olumlu baktığını söylemek mümkün değil. Bu fuarın sanata katkısı olduğuna inanmıyor: “Bazı uluslararası galeriler ve sanatçılarla tanışmak için iyi olabilir ya da yeni işler görmek için. Pazara bir katkısı var elbette ama sanata ne derece bir katkısı var bilemiyorum. Gittikçe daha çok galeri, kurum ve fuarla karşılaşıyoruz ama sanki daha çok bağımsız alternatif alanlara ihtiyacımız var. Sanat için bu daha önemli.” İstanbul’u çizecek olsa son yaptığı çalışmalarına istinaden en çok siyah, mor ve Prusya mavisini kullanacağını söyleyen sanatçı, eskisi kadar hayalperest olmadığını söylüyor. İşlevsel – gerçekçi hayaller peşinden koştuğunu ifade eden Tunaboylu; “Bu atölye benim için çok güzel bir hayaldi mesela,” diyor ve ekliyor: “Çalıştım ve oldu!” Sanata ilgisi olduğunu çok küçük yaşta anlamış Tunaboylu. O günleri bize şöyle aktarıyor: “Küçükken kısa bir süre babaannemle birlikte yaşadım. Sokağa çıkıp da oyun oynayan bir tip değildim. Bu yüzden hep evdeydim. Evdeyken yapabildiğim yegâne şey de resimdi. Şanslıydım da İlköğretim yıllarında beni yönlendiren akrabalarım oldu. 12-13 yaşındayken Erenköy Güzel Sanatlar Lisesi’nden haberdar oldum. Epeydir resim yapıyordum ama birilerinin beni yönlendirmesiyle yolumu daha rahat buldum.”
Mayıs’ta Sanatorium’da ikinci kişisel sergisi gerçekleşecek Tunaboylu’nun ilham kaynağı ise kendisi: “Her şeyden ilham alıyorum aslında. Birebir yaşadıklarımdan, anılarımdan alıyorum. Bir de bugünlerde öyle bir kaosun içinde yaşıyoruz ki hep hatırlamak ve unutmamak zorundayız. Unutmak tehlikeli. Bu yüzden her şeyin şeceresini tutmaya başladım.”