• Özlem Salman & Gogo
Her şey bir sabah Gogo ve iki kardeşini bulmamla başladı. Hayatıma girişleriyle doğadan kopuk bir yaşam sürdüğümü gördüm. Etrafımdaki sokak kedilerini beslemeye başlamış, sokak köpeklerinin de kedilerden farklı olmadığını fark etmiştim. Bu arada KKTC’deki Hayvan Refahı yasasında ötenazinin keyfe keder bir uygulama olarak ucu açık bırakıldığını görünce, Türkiye’deki tanıdıklardan yardım istedim. Hep birlikte bir muhalefet oluşturduk. Ortaya koyduğumuz tavır sayesinde Cumhurbaşkanı yasayı imzalamadı. Yasa değişti. Sonra LAÜ KAY Öğrenci Kulübü’nü kurdum ve kampüste yaşayan hayvanların kısırlaştırması, beslenmesi ve aşılanmasını sağlamak üzere işe başladık. Kısa süre içinde bu proje Lefke Belediye Başkanı’nın dikkatini çekince yeni bir kapı açıldı. Benden AB Hibe Programı çerçevesinde barınak hazırlamam istendi. Bu ayın ortasında hibe için protokol imzalıyoruz. Proje annesi olarak bu işi yüklenmenin mutluluğu tartışılmaz. Kısacası Gogo hayatıma girdi ve hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Hayatta “şanslıyım” diyebilen azınlıktandım. Harika bir aileye, harika arkadaşlara, harika eğitime ve kendime göre harika bir iş hayatına sahiptim. Kendimi bildim bileli hayvanlara zaafım vardı. Bir gün TEM otoyolunda en sol şeritte giderken orta refüjde bir köpek yavrusu görür gibi oldum. En sağ şeride, ardından emniyet şeridine geçip 860 metre geri gittim! Sahiden de 80-100 cm genişliğindeki refüjde her an yola atlayacakmış pozisyonda duran, aslında tam da yavru olmayan, zayıflıktan minnacık kalmış bir beden ve çaresizce bakan o kahverengi gözleri gördüm. O güne dek sayısız can elimden, yüreğimden geçip gitmişken, bebek yaşında yazmak istemediğim işkencelere maruz kalmış, yaşama isteği olmayan, klinikte hekimlerin bile gözlerinin buğulanmasına sebep olan bu canı kurtarmam, hayatımı başka bir harika boyuta taşıdı. Kendimle gurur duydum. Günlerce, haftalarca başkalaştım, bana bir cesaret geldi. Yüksek ökçelerime, metropoldeki yaşamıma veda edip doğa içinde yaşama hayallerimi planlar oldum. İki senenin sonunda göç ettim. Kocaman arazi üzerinde kuş sesleri içerisinde dalından meyveleri toplarken yeni yaşamımın her gününe şükür ettim! Diplomalarıma ihanetmiş gibi görünse de aslında Babacık, kanıksadığım esaretimden kurtuluşum oldu.
• Aysen Ertür & Meli
Yıllardır kedilerim var ama geçen yıla kadar apartman dairesinde köpek beslemenin köpeğe haksızlık olduğunu sandığım için sadece sokakta besliyordum. Sonra geçici evine nakledilmesi için destek olacağımı sandığım Meli’nin bacağının ne kadar kötü vaziyette olduğunu öğrendim. Veteriner “Eğer İstanbul dışına gidiyorsa, bacağı ampüte etmek daha doğru olabilir” dedi. Meli bana baktı. O bakışta hem hüzün hem korku hem de sonsuz bir teslimiyet vardı. Bacağı kurtardık, bırakacak başka yer olmadığı için Meli benimle eve geldi. Ben onu kurtardığımı sanıyordum. Ha-ha… Düzenli bir yaşam ve düzenli spor için herkesin bir köpeği olmalıymış meğer. Köpek gezdirirken sosyalleşilir, dünyanın en iyi huylu köpeği sayesinde çocuklara hayvan sevgisi aşılanırmış. Onu okşamak insana huzur verirmiş. Onunla oynamak insanı güldürürmüş. Meli iyi ki beni kurtarmış!
• Demet Tekinay & Misafirleri
Geçici annelik yaptığım köpeklerim. Kucağımdaki Kontes, beni öpmeye çalışan çapkın da Paşa. Hayatımızı hem maddi hem manevi yönden güzelleştiriyorlar. Sağımızdaki solumuzdaki apartmanlara giren hırsızın haddi hesabı yok, onların sayesinde bizim apartmana gelemiyorlar. Ayrıca bana âşık iki tiple beraber yaşıyorum! Beş tane de kedimiz var. Hayriş dışındakilerin hepsi ölmek üzereyken kurtarıldı ve maddi durumumuzun hızla düzelmesini sağladılar. Kedi demek bereket, bolluk demek… Bir de, biz uyurken evde çıkan yangında hayatımızı bas bas bağıran rahmetli kedim Felis kurtarmıştı.
Sakarya’da bir RM’de tanıştık Oscar ile. Bacağı kangrendi, kesilmesi gerekliydi. Sakarya Üniversitesi’nde Doğa ve Hayvan Hakları Topluluğu’nu kurmuştuk. Oscar’la birlikte üç yavruyu RM’den özel kliniğe çıkardık. Diğer iki yavru şanslı değildi, Oscar direndi. Uzun süre yuva aradıysak da bulamadık, okulum bitince Oscar’ı da Zonguldak’a getirdim. O güne kadar pek çok hayvanla ilgilenme şansım olmuştu, bununla birlikte apartmanda oturduğumuz için köpek sahibi olmayı hep ertelemiştim. Oscar plansız katıldı ailemize. Sürekli birileri önümüzü kesip Oscar’ın hikâyesini soruyordu. Yaşadığım yerde epey insan tarafından tanınır olmamı sağladı. Engelli hayvan beslemenin gözümüzde büyüttüğümüz kadar zor olmadığını öğrendim. Hiperaktif Oscar’ın bitmek tükenmek bilmeyen enerjisine katlanmayı, sabrı öğrendim. En büyük faydası da insanlara, kedilere ve mahallenin köpeklerine havlamazken dışarıdan gelen köpeklere havlaması oldu. Oscar’ın uyarı sistemi sayesinde pek çok kedimin köpeklerce boğulmasına engel oldum. Şimdi biliyorum ki onun kaderi bendim, benim kaderim de o.
• Zuhal Arslan & Şans
Oğluma 2,5 yıl önce internette rastladım. Felçliydi ve uyutulsun diye sahibi tarafından kliniğe terk edilmişti. Uçakla gidip aldım. Tuvaletini ancak benim yardımımla yapabiliyor ama artık yürüyor. “Şans” bana asla vazgeçmemeyi öğretti.