
Çoğu zaman ikisine birden. L.A. “beni anlamak isteyen”, İstanbul “beni bilen” yer rollerini alıyor hayatımda. Uzun süre neredeysem, diğer tarafı özlüyorum. O an özlediğim yere ait olduğumu hissediyorum, sevgiliye koşar gibi geliyorum. O esnada beni kimse diğerinde tutamaz.
Los Angeles’tan baktığınızda İstanbul sizin için ne anlam ifade ediyor?
Köklerim. Derin müzik. Dağınıklığın içinde kaybolan sakinlik ve bu ikisinin sürreel düzeni… Sıcaklığı ve samimiyeti.
Los Angeles’taki evinizde size İstanbul’u hatırlatacak özel bir obje var mı?
Olmaz olur mu? Çok! Seramik kaftanlarımız ve narlarımız var, renk renk. Paşabahçe’nin ürettiği özel serilerin çoğu. Dedemin “İstiklal Madalyası Beratı”. Rakı. Bir de özel bir “Eiffel Kulesi” tablomuz var. Onun üzerine İstanbul’dan bizi ziyarete gelen bütün arkadaşlarımıza minik bir yazı yazdırıp bir de imza attırıyoruz. Bu bizim İstanbul bağımızı her daim canlı tutuyor.
Yılın ne kadarını Los Angeles’ta, ne kadarını İstanbul’da geçiriyorsunuz? Yarı yarıya olsun istiyorum ama her zaman öyle planlayamıyoruz. Genelde dört ay oradaysam bir ay burada oluyorum.
Los Angeles’tayken İstanbul özleminizi nasıl giderirsiniz?
Evimizde verdiğimiz özel davetlerle, yenilen yemeklerle, söylenen şarkılarla… Ara sıra ziyaret edilen Ermeni restoranları ile. Bazen İstanbul’u sana anlatırken gözleri dolan bir Rum ile yapılan sohbetle…

Havaalanından eve giderken en çok özlediğim arkadaşlarımı arayıp “Daha yeni indik, ilk seni arıyorum” derim. Hemen ilk gece Boğaz’da yemeğe gideriz.
ABD’deyken İstanbul’a dair en çok neyi özlüyorsunuz?
Ailemi, eşi dostu, karmaşayı… Kapıcının, site güvenlik görevlisinin, taksicinin “Nassın abim?” demesini.
Özellikle özlediğiniz tatlar ya da mekânlar var mı?
Var tabii… Restoranlardan Nusret, Adem Baba, Sade Kahve, Lider Pide. Mekânlardan Karaköy, Sultanahmet ve Beyoğlu’nun arka sokakları… ABD’liler ağız tadı konusunda çok noksanlar maalesef. Ne zeytinyağlılar, ne fırın, ne ekmek kültürü var, ne de kebaplar, et yemekleri… Dolayısıyla uçsuz bucaksız tüm Anadolu mutfağının her şeyini, her tadını özlüyorum.
Şarkılarınızı bestelerken İstanbul hangi yönüyle size ilham kaynağı oluyor?
Derin tarihiyle. Güzelliğinin farkında oluşu, kibri ve şımarıklığıyla… Öte yandan içinde yaşayanların hiç kendisinden haberdar olmayışının verdiği gizemle. Bu ilişkinin çelişkisi bana çok romantik geliyor.
İstanbul’un en sevdiğiniz ve en sevmediğiniz yönleri neler?
Çılgın, hiçbir metropolde olmayan enerjisini ve senin cesaretinle sınırlı olan macerasını çok seviyorum ama trafiğini ve yaşayanlarına kural tanımama ruhsatı vermesini sevmiyorum.
“Rahman Altın’ı İstanbul’da çizin” desek, kendinizi nerede, ne yaparken resmederdiniz?
Karaköy sahilde, Haliç kıyısında balık-ekmek yiyip, müzik dinlerken… Elimde not defterim de var, iki satır karalarım… Şiir veya bir desen…

