


Galiba yolculuk etmeyi her anlamda seviyorum. Kendi kişisel gelişim ve kariyerim de bir yolculuk aslında. Sevdiğim, inandığım, içimden gelen işleri yaptım hep bugüne kadar, iç sesimi dinleyerek. Belki de Steve Jobs’un meşhur Stanford konuşmasında dediği gibi noktalar sonradan birleşti. Üniversiteyi bitirdikten sonra ilk olarak kafama koymuş olduğum moda editörlüğü kariyerimin ilk basamaklarını çıkmaya başladım Marie Claire dergisinde. O sıralarda editörlükle eş zamanlı olarak modellik de başladı. Seslendirme ve oyunculuk, çocukluğumdan beri içinde olduğum sektörlerdi zaten. Oyunculuğa da önemli projelerle devam ettim. Bu dönemlerde ağırlık birinden diğerine geçse de styling, sanat yönetmenliği çalışmalarım, dergicilik, reklâm kampanyaları, defileler, özel projelerle hep devam etti. Araya bir de “Ece Sükan Vintage Butik” girdi. Uzun süre televizyon programları da yaptım: “Ece Sükan’ın Modaevi”, uluslararası moda haftalarını yerinde takip ettiğim, önemli tasarımcılar ve sanatçılarla röportajlar yaptığım bir programdı. Daha sonra “N Moda” NTV’de, “Bir Dünya Tasarım” TRT’de yayınlandı. Cine 5’te Kürşat Başar ile “Başka Yerde Yok” programını da sundum uzun süre. İstanbul Moda Akademisi’nde ve Bilgi Üniversitesi’nde styling atölye çalışmaları, tasarım yarışmaları, jüri üyelikleri ve özel gala gecelerinin sunuculuğu gibi yan açılımlar da hep birbirini besledi açıkçası. Doğuş Grubu’nun Vogue dergisini Türkiye’ye getirmesiyle de derginin Editor-At-Large ve Moda Stil Danışmanlığı’nı yürüttüm 3,5 sene kadar; derginin yurt dışında bilinirlik sağlaması açısından da büyük emek verdim. Derken İtalyan Trussardi markasının kadın koleksiyonu danışmanlığını yaptım ve şimdilerde de Hürriyet’te stil, moda, tasarım, sanat ve kent yazıları yazıyorum büyük zevkle. Bunca birikimimi “Ece’nin Kadraji” olarak sunabiliyorum.

TED Ankara Koleji üzerine ODTÜ Psikoloji ve sonrasında New York’ta, Fashion Institute of Technology’de (FIT) Fashion Styling sertifika programına katıldım.
Oyunculuk mesleğine devam etmeyi düşünüyor musun, yoksa rafa mı kaldırdın?
Oyunculuğu rafa kaldırmam mümkün değil çünkü ailemden gelen bir şey ve genlerime işlemiş sanırım. Çocukluğumdan beri kulislerde büyümemin, gösteri sanatlarının pek çok dalıyla ilgilenmemin annemin tiyatro oyuncusu olmasıyla çok ilgisi var tabii. Zamanında modelliğe ilgi duymam bile bunun bir uzantısıydı. Küçüklüğüm TRT koridorlarında, Kayahan ile uzaya çıktığımız televizyon programlarında, filmlerde oynayarak ve seslendirme yaparak geçti. Okul tiyatroları, Ankara Devlet Opera Balesi’nde bale ve opera temsillerinde çocuk kadrosunda yer almak gibi bin bir dalda o zamanlar da vardım aslında. 23 Nisan’da TRT’de Sevim Cambaz’ın yerine haberleri sunan minik de yine bendim (gülüyor). Gel de oyunculuktan vazgeç büyüyünce, haydi bakalım… Bir de tabii psikoloji okuduğum için, oyunculuktaki psiko-drama çalışmaları ve yaşanan katharsis de bağımlılık yapıyor açıkçası.

Önceden bir yorum yapmaz, kendi yolumu kendim bulurum. Sonradan eğer gözüne çok çarpan bir şey olursa elbette kritik eder. Gözlemlerine zaten çok güvenirim, hemen arar sorarım.
Hürriyet Gazetesi, Cumartesi ekinde moda yazıları yazıyorsun. Köşe yazarlığını sevdin mi?
Pazar ekinde “Ece’nin Kadrajı” adlı bir bölümüm var. Bugüne kadar hep görseller, fotoğraflar ve imajlar üzerine yoğunlaşmıştım. Yazıya geçmek benim için çok heyecan verici, panik yaşatan bambaşka bir yaratım şeklini keşfettiğim bir süreç oldu. Hele ki haftalık yazı temposu insanın kafasını çok açıyor, çok dinamik. Aylık dergi temposu neredeyse yanında hantal kalıyor. Bir de tabii geniş bir kitleye hitap etme hissi çok farklı, çok güzel.

Yaptığım işin bir parçası olarak gelişen bu durum çok hoş ve gurur verici benim için. Açıkçası dünya moda arenasında son 6-7 yıldır bu anlamda Türkiye’yi temsil ediyorum diyebilirim. Çünkü aslında bir yandan bakıldığında benim de yüzeysel bulabildiğim bu durum, yaşadığımız dönem, yani “zeitgeist” için ciddi ciddi önemli bir durum haline geldi. Rusya tamamen buna yatırım yaptı ve hemen hemen beş sene önce, benim gibi fotoğrafları çekilecek, modayla ilgili bir grup yarattı. Böylelikle dünya moda sektöründe ülke olarak adlarını çok daha kolay ve hızlı duyurdular, dikkat çektiler. Benim de dünyanın en önemli dergilerinde, gazetelerinde ve web sitelerinde stil belirleyici 30-50 kişi arasında gösterilmem, hem benim uluslararası arenada tanınırlığıma, hem iş potansiyelime katkıda bulundu. Tabii bir o kadar da o dönem çalıştığım derginin ve ülkenin de tanınmasına faydası oldu, hâlâ da oluyor açıkçası. Sonuçta dünya arenasında herhangi bir sektörde bir karakter yaratabilmeniz ve dolayısıyla iş yapabilmeniz için yetenek, çalışkanlık ve PR yani network ilişkileri dinamiklerinizin beraberce yürüyebiliyor olması gerekiyor.

Daha da komiğini söyleyeyim o zaman. Dergi çıktığında Brezilya’ya, Ayahuasca merkezine gitmiş ve dönmüş olacağım. Yani bu kadar iş seyahatimin ve yoğunluğumun içinde bir de araya bunları nasıl sıkıştırıyorum, valla ben de bilmiyorum. Evet, resmen havada geçen bir hayatım var uzun süredir. Yorucu ama bunu ben istedim. Hiçbir zaman lokal kalmayı düşünmediğim için seyahat etmek her zaman vizyonumu açtı. Bunca senedir çalışıyorum ama hep kendime, özgürlüğüme, vizyonuma yatırım yaptım, mala mülke değil. İşimin olmadığı en ufak zamanı bile sanatla, müzikle, festivallerle, arkadaşlıklarla doldurdum.
Bavul olayını nasıl hallediyorsun? Her yerde değişik kıyafetler giyiyorsun. Uzaktan bakınca sanki senin yanında gezen biri var da kıyafetlerini organize ediyor gibi…
Ah, sorma… O bavul olayı hâlâ pratik hale gelemedi. Çünkü dışarıdan görünenin tam aksine, hiç planlı ve organize giyinmem. Karakterim gibi stilim ve bavulum da hep karışıktır, emprovizedir, hesaplı değildir. Hâl böyle olunca da minimal seyahat edemiyorum. Son gecenin son saati birçok şeyi bavula atıyorum, sonra da ne çıkarsa bahtıma olayı… (gülüyor)

Öncelikle teşekkür ederim tabii. Açıkçası buna nasıl cevap verilir bilmiyorum, çünkü bunun için çaba sarf etmiyorum. Belki de anahtar bu. Uzun vadeli düşünebilen, vizyonuma yatırım yapmayı seven, kişisel gelişimime önem veren ve risk alabilen biriyim sanırım.
Trendsetter olmanın kuralları var mıdır? Trend nasıl yaratılır?
Trendler, trend olsun diye yaratılmaz. Harlem’den çıkan bir Hip-hop’çunun giydiği belki çok ucuz bir ayakkabı, amacından ayrı kullanılmaya başlayınca trend oluyor. Oysa bunu o kişi ilk başta trend olsun diye giymiyor ki zaten. Doğru zamanda, doğru yerde, kalıpların dışında, kutunun dışında düşünebilenler, öncü ve vizyon sahibi, cesur ve risk alabilen kişilerin doğal olarak geliştirdikleri durumlar ve seçimler trend olabiliyor. Zaten bu da takipçileri için “trend” oluyor, çıkış noktası kişi için “trend” değil.

Aslında İstanbul hep programımdaydı. Üniversitede okurken de ilk sene sonrasında Boğaziçi Sosyoloji’ye yatay geçiş hakkı kazanmıştım ancak sonradan ODTÜ’de kalıp mezun olunca gitmeye karar vermiştim. Dergicilik, moda, fotoğraf, oyunculuk, modellik, televizyon, bunlar hep ilgilendiğim ve kesinlikle içinde bulunmak istediğim alanlardı ve İstanbul kaçınılmazdı.
İstanbul senin her zaman yaşamak istediğin yer mi? Bir gün buradan kopman gündeme gelebilir mi?
İstanbul’dan kopmak diye bir şey söz konusu değil tabii ki. Memleket, aile, arkadaşlar, iş, kariyer, geçmiş, anılar, her şey burası. Çok seyahat ediyorum ama gelip de durduğum, şöyle bir arkama yaslandığım yer hep İstanbul oluyor. Zaten kariyerim ve işlerim de burada tam gaz devam ediyor. Bunca sene emek verdim. Uluslararası arenada var olurken buradan kopmak değil tam tersi arada hep bir köprü oluşturmaktı amacım. Bir anlamda elçilik yapmak… Kim, ne zaman Türkiye ile bir proje gerçekleştirecek olsa bir şekilde bana ulaşıyor, tavsiyeler istiyor ya da bağlantı kurmamı talep ediyor.

Tabii yerleşik bir ev düzenim var ve evde olmayı, evde vakit geçirmeyi çok seviyorum. Her şeye olduğu gibi bir şekilde buna da vakit yaratıyorum. (Gülüyor)
İstanbul’da olmadığın zamanlarda en çok neyini özlersin?
En klasiğinden ama en gerçeğinden ailemi, arkadaşlarımı, evimi, köpeğimi, işlerimi kolayca halledebilme hissini, sahil yolunu, manzarayı….

Kahvaltı: Mangerie, Müzede Changa
Öğle Yemeği: Kantin, Helvetica
Akşamüstü İçkisi: Lucca
Akşam Yemeği: Karaköy Balıkçısı, Münferit, Zuma
Gece Kulübü: Pek çıkmıyorum ama bazen Mini Müzikhol
Canlı Müzik: Babylon, Nardiss, Hayal Kahvesi.

Fark tabii ki var. Dünyada da bu gözlemlenebiliyor. Öncelikle underground kulüp kültürü eski parlak günlerinde değil. 10 sene önce House müziğin zirvede olduğu yıllardı. Eğlence de buna göre daha dans odaklıydı. Şimdilerde bizim jenerasyon için hem yaşanmışlıklar ve tükenmişlikler ile alâkalı, hem de dönem ile alâkalı, bar ve lounge tarzı gece hayatı daha yaygın.
Sergileri takip eder misin?
Evet, abim de sanatçı olduğu için bu alışkanlık hep vardır bizim ailede. Sanat ve tasarım fuarlarını, haftalarını mümkün olduğunca takip ederim. Sonuçta işime katkı sağlayan en büyük etkenlerden biri.

Bu aralar biyografiler ve her zaman klasikler!
Bize, sık seyahat ettiğin şehirlerden restoran ve gece kulüpleri tavsiye eder misin?
New York’taki Blue Ribbon, Indochine, Izakaya Ten sevdiğim restoranlar. Milano’da Da Giacomo Bistro ve Zero. Paris’te ise Kinugawa, Anahi ve Dave’s.

Bu konuda yapmadığım ve okumadığım şey kalmadı sanırım. Bu ay Brezilya’ya gidiş nedenim Ayahuasca spiritüel terapisi sayesinde yüksek bilinç ile buluşma çalışması. Yüksek bilincin varlığına ve enerjiye inanıyorum.
Seni tanıdığımızdan beri aynı kiloda gibisin, hiç değişik bir görüntüye sahip olmadın. Bunun için çaba sarf ediyor musun? Formülün varsa bize de söyler misin?
Genetik olarak şanslılardan olmakla beraber sağlıklı beslenmeyi çok önemsiyorum. Hareketli bir yaşam stili, yoga, pilates ve tenisle ilgileniyorum.

Çok şükür evet. İnsanların kendi seçimleriyle hayatlarını yarattığını ve şekillendirdiğini düşünüyorum. Sen niyetini koy, elinden geleni yap, gerisini akışa bırak.
Hayalini kurup hâlâ gerçekleştiremediğin projen var mı?
Tabii ki var. İnsanın hayalleri bittiği gün ölmüş sayılır bence. Uluslararası yayınlanacak bir sanat-fotoğraf-stil kitabı veya biannual dergi projem ezelden beri hep var. Bir TV projem var, yıllardır kafamda. Güzel bir senaryo ile bir filmde oynamayı da çok isterim. Genel olarak da kreatif beyinlerle kreatif projeler yapmak, beslemek, beslenmek…

Trussardi çok köklü bir marka. Onlarla çalışmak benim için hem çok zorlu hem de inanılmaz önemli bir deneyim oldu. Moda dünyasında bana yepyeni bir yol açtı. Sadece styling değil, koleksiyon danışmanlığı da yaptım ve uluslararası standartta bunu yapabilmek inanın çok başka bir şey. Unvanlar ve işler kolay alınmıyor oralarda. Öte yandan Trussardi’de köklü değişiklikler oluyor, başka bir formata geçiyorlar ve aileden biri ürün odaklı koleksiyonlar çıkaracak. Bu sebeplerden ötürü ben de devam etmeyeceğim.

Tabii ki çok besleniyoruz birbirimizden ve her koşulda destek oluyoruz. En önemlisi de içinde bulunduğumuz endüstriyi ve sektörü de bizzat bildiğimiz için birbirimizi çok iyi anlayabiliyoruz.
İçinde olduğun sektörden memnun musun? Şimdiki aklınla hayatın başında olsan yine bu sektörü mü tercih ederdin?
Sanat-moda-tasarım üçgeni benim ruhumu en çok besleyen ve ilham veren alanlar. Oyunculuk, görsel düzenlemeler, fotoğraf, sanat, moda benim için iç içe. Tümü de önü açık alanlar, lokal kalmadan dünyaya da kendimi ifade edebildiğim alanlar.

Valla, yaratabildiğim kadar yaratıyorum herhalde. Yani şöyle geriye bakıp bir düşününce, hiçbir şey bana altın tepsiyle sunulmadı bu hayatta. Demek ki bir şeyler yaratabilmişim. Gerçi çok fazla ilişkilerini kullanan, girişken biri hiç değilimdir. Daha içimde yaşarım seçimlerimi ve enerjim tuttuğu zaman karşıma çıkar herhalde.

Hiç değil aslında. Körü körüne sadece moda editörlüğü veya moda çekimi yapan biri olmak asla istemezdim ve öyle biri olmadım da. Bu sebeple hep özgürlüğüme ve farklı disiplinlere önem verdim. Benim modaya bakış açım çok geniş bir perspektiften olabiliyor.

Bunun kuralı yoktur, en önemli kural bu bence. İş kurallara kaldığı zaman bunun özgün ve doğal bir stil olmasından bahsedemeyiz.
Giymekten en fazla zevk aldığın parçalar neler?
Her dönem değişiyor aslında ama herhalde vintage bir deri ceket benim en vazgeçilmezimdir.

Belli dönemlerde geçmiş akımların tekrar etmesi moda tarihinin olağan bir döngüsü. Punk akımı da 1970’lerin sonu ve 80’lerde bir alt kültür olarak modayı, sanatı, müziği, edebiyatı etkilemiş önemli bir dönemi kapsıyor. Aslında bir alt kültür, emekçilerin tüketime isyanı. Günümüzde bu ruh dijital çağın yüzeyselliği ile ne kadar tekrar yaşanır, orası tartışılır. Bu sıralar Punk akımının çok konuşulmasının sebebi de bu.
Vintage merakın ne zaman başladı? Mağazanı açtığın zamanlar bu akım İstanbul’da çok yaygın değildi. Nasıl cesaret ettin? Vintage ile ilgili yeni projelerin olacak mı?
Açıkçası evet, dediğin gibi biraz deli cesaretiydi benimkisi. Eskiye değer vermek, korumak, vintage kavramı, Türk insanının çok hayat tarzında ve kültüründe olan bir kavram değil. Benimkisi tamamen eskiden beri koleksiyoner ruhumla topladığım değerli Vintage parçaları yepyeni bir konsept butik ile sunmaktı. Türkiye’de bu anlamda uluslararası rehberlere giren, önemli dergilere konu olan ilk gerçek Vintage ürünler bulunduran butikti. Çok da güzel geçti deneyimim. Beş sene kadar idare ettim ama yoğunluğum sebebiyle kapattım. Hâlâ yurt dışındaki moda haftalarına gittiğim zaman bana butiğimi soruyorlar. Çok mutluyum çünkü çok da güzel kapı açtı herkese, cesaret verdi. Ve evet, dediğin gibi artık çok yaygın. Herkes bu anlayış ve kültürle tanıştı. Modanın dikte ediciliğinden çıkmaya başladı.

Tüm bu konuştuklarımızdan sonra aslında bu soruya verilen cevap, hayatın amacını özetliyor bence: Her şeyi yapabilirsin, her şey olabilirsin ama varılmak istenen esas nokta iç huzuru, mutlu ve sevgi dolu bir aile, sağlıklı, yaratıcı ve mutluluğu seçmiş bir çevre ile birlikte güzel yaratımlar.

