Çizgilerin Ritmi, Mavinin Hafızası: Devrim Erbil’in Dünyasına Sinematik Bir Bakış
Türk çağdaş sanatının en özgün dillerinden birini yaratan Devrim Erbil’in sanatı, her zaman bir kuşun kanadında, İstanbul’un minarelerinde ya da Anadolu’nun bozkırında asılı kalan o eşsiz çizgilerle tanımlandı. Ancak “Devrim Erbil: Gökyüzü Öyle Maviydi Ki” filmi, bizi bu ikonik tabloların sadece önüne değil, o tabloları var eden zihnin ve kalbin en derin odalarına davet ediyor.
Bir Hafıza Yolculuğu: Uşak’tan İstanbul’a
Film, Devrim Erbil’in sanatını anlamak için önce onun dünyayı ilk kez keşfettiği anlara, çocukluk anılarına dönüyor. “Gökyüzü Öyle Maviydi Ki” ismi, aslında sanatçının doğaya, ışığa ve renge olan tutkusunun ilk kıvılcımlarının atıldığı o saf günlere bir selam duruşu. Belgesel, Erbil’in Anadolu’da geçen çocukluk yıllarından İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’ndeki öğrencilik yıllarına, oradan da uluslararası bir üne kavuşan olgunluk dönemine kadar geçen süreci, kronolojik bir anlatıdan ziyade duygusal bir akışla ele alıyor.
Özgün Bir Sinematik Dil: Tuvallerin Ötesinde
Yönetmen koltuğunda kim olursa olsun (not: metinde belirtilmemiş ancak vurgu dildedir), filmin en dikkat çekici yanı Devrim Erbil’in görsel dilini sinemanın araçlarıyla yeniden yorumlaması. Sanatçının resimlerindeki o meşhur “kuş bakışı” perspektif, filmde drone çekimleri ve ritmik kurguyla birleşerek izleyiciye “Erbilvari” bir deneyim sunuyor. Film boyunca çizgilerin nasıl bir melodiye dönüştüğünü, mavinin sadece bir renk değil, nasıl bir özgürlük simgesi olduğunu bizzat sanatçının kendi anlatımıyla dinliyoruz.
Mavinin ve Çizginin Şiiri
Devrim Erbil sanatı, kaosun içindeki düzeni, kalabalığın içindeki ritmi arar. Belgesel de bu arayışın izini sürüyor. Sanatçının atölyesindeki sessiz çalışma anları, fırçasının tuvalle buluştuğunda çıkardığı o meditatif ses ve İstanbul’un siluetine duyduğu o bitmek bilmeyen aşk… Bu film, izleyiciyi bir sergi salonunda geziyormuşçasına dingin ama bir o kadar da ilham verici bir ruh haline sokuyor.